De weken voor het festival tekent het collectief hun ontwerpen uit en reinigen, verven en kaarden ze hun wol. Het trage ritme van dit proces opent ruimte voor gesprek: binnen de groep, met gasten en met wie toevallig langskomt. Ze nodigen muzikanten uit de buurt uit om deze collectieve arbeid te begeleiden, synchroniseren en het fysieke werk te verlichten. Zo ontstaat een samensmelting met de geluiden van hun eigen gereedschap tot één ritmisch instrument. Als het tapijt klaar is, wordt het uitgerold. Om op te rusten, samen te eten en verhalen te delen. Om tijd te maken voor ‘wat we willen’.