In deze solo bouwt ze haar installatie live op tot een poëtisch observatieverslag: een verbeelde blik op de wereld om ons heen. Een vermist kind, een vaasje of een rij bomen vertellen, met of zonder woorden, verhalen over verdriet en schoonheid. Door de trage, opeenvolgende beelden nodigt ze het publiek uit om op een andere manier te kijken. De ruimtelijke scènes die Verstraete maakt, staan symbool voor onze huidige samenleving en laten zien hoe complex communicatie kan zijn.
Eerder logeerde Holly al in een fabriek (Holly is CEO), een revalidatiecentrum (Holly revalideert) en een museum (Holly maakt een museum).
Text, visuals and performance: An Verstraete
Music: Backback